Codziennie w porównaniu do potrzebnych kortykosteroidów w łagodnej, długotrwałej astmie czesc 4

Ankiety dotyczące liczby dni wolnych od objawów, zdarzeń niepożądanych i korzystania z opieki zdrowotnej były podawane podczas wszystkich wizyt studyjnych oraz podczas rozmów telefonicznych między wizytami. Kiedy te kwestionariusze zidentyfikowały pacjentów, u których wystąpiły nasilenie objawów astmy, zapytano ich, czy wykorzystali plan działania oparty na objawach, a informacje te zostały zarejestrowane. Jakość życia związaną z astmą oceniano za pomocą kwestionariusza przy przyjęciu i po zakończeniu leczenia16; pacjenci oceniają stopień upośledzenia spowodowanego przez astmę podczas poprzednich 14 dni i odpowiadają na każdą z 32 pozycji, stosując 7-punktową skalę, w której wynik wskazuje maksymalne upośledzenie, a wynik 7 brak upośledzenia. Zmiany w wyniku 0,5, 1,0 i 1,5 odpowiadają odpowiednio małym, średnim i dużym różnicom. Kwestionariusz można wykorzystać do uzyskania ogólnego wyniku i wyników w czterech obszarach: ograniczenie aktywności, objawy astmy, funkcjonowanie emocjonalne i objawy wynikające z narażenia środowiskowego. Wydychany tlenek azotu, PC20 i odsetek eozynofilów w plwocinie mierzono przy przyjęciu i po zakończeniu leczenia (Figura 1).
Zmienne wynikowe
Główną zmienną wynikową była zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w dwutygodniowym średnim porannym PEF. Inne obiektywne zmienne wynikowe to zmiany od wartości wyjściowej FEV1 przed zastosowaniem leku rozszerzającego oskrzela, FEV1 po leczeniu 540 do 720 .g albuterolu i poranna PEF w okresie intensywnej terapii skojarzonej i FEV1 po okresie intensywnej terapii skojarzonej. Mierzono również częstość zaostrzeń astmy uzasadniającą rozpoczęcie leczenia prednizonem zgodnie z planem działania opartym na objawach (niezależnie od tego, czy rozpoczęto czy nie). Pacjenci zostali poinstruowani, aby powiadomić o swoich zdarzeniach ośrodek badań, ale także zidentyfikowaliśmy takie zdarzenia, zadając konkretne pytania podczas wizyt studyjnych i podczas kontaktów telefonicznych. Inne zgłoszone przez pacjenta wyniki to odpowiedzi na standardowe kwestionariusze dotyczące kontroli astmy, jakości życia związanej z astmą, dni bez objawów, zaburzeń związanych z objawami lub dyskomfortu, dni opuszczonych z pracy lub szkoły oraz zdarzeń niepożądanych (patrz powyżej).
Analiza statystyczna
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa pacjentów. Badanie miało na celu wykazanie wyższości jednego leczenia nad dwoma pozostałymi. Pierwotne wyniki oceniono jako średnią zmianę procentową od końca okresu docierania do zakończenia leczenia i początkowo porównano je za pomocą analizy wariancji. Porównania parami między grupami były oceniane, jeśli wartość P dla całego testu była mniejsza niż 0,048 (test dwustronny, dostosowany do analizy pośredniej na poziomie 0,005). Te porównania zostały następnie skorygowane o wyjściową charakterystykę poprzez uwzględnienie efektów modelu analizy kowariancji, takich jak środek, interakcja między ośrodkiem a leczeniem, wiek, wyjściowy PC20, wyjściowy FEV1, czas trwania astmy i inne ważne wyjściowe zmienne wymienione w Tabeli 1. (lista współzmiennych przeanalizowanych dla każdego wyniku znajduje się w dodatkowym dodatku). Wielokierunkowa analiza kowariancji została również zastosowana do wyników mierzonych wielokrotnie w trakcie badania w celu oceny skorelowanych danych.
Czasy pierwszego zaostrzenia astmy zostały porównane za pomocą krzywych Kaplana-Meiera i testu log-rank
[patrz też: skład soku trzustkowego, nozdrza tylne, diastazy w moczu ]
[podobne: osteoprotegeryna, martwicze zapalenie powięzi, martwica trzustki ]