Leflunomide lub Metotrexate for Juvenile Rheumatoid Arthritis ad 7

Poważne zdarzenia niepożądane związane z leczeniem zgłaszano u jednego pacjenta w grupie leflunomidu (z zapaleniem jelita grubego) i u czterech pacjentów w grupie otrzymującej metotreksat (zapalenie tęczówki w jednym, zaburzenie żołądkowo-jelitowe w jednym, nieprawidłowości funkcji wątroby w jednym oraz czynność wątroby nieprawidłowości, nudności i wymioty w jednym). Dane dotyczące zdarzeń niepożądanych zgłoszonych u co najmniej trzech pacjentów przedstawiono w Tabeli 4. Częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem była podobna w grupie leflunomidu (12 z 33 pacjentów, lub 36 procent) i grupa metotreksatowa (15 z 37 pacjentów, lub 41 procent). Zwiększenie stężenia aminotransferazy alaninowej było ponad 1,2-krotnie wyższe od prawidłowego zakresu u 5 pacjentów w grupie leflunomidu (15%) iu 11 pacjentów w grupie otrzymującej metotreksat (30%) (tabela 4). Zwiększenie stężenia aminotransferazy alaninowej było większe niż 3,0-krotność górnej granicy prawidłowego zakresu u trzech pacjentów w grupie otrzymującej metotreksat (8%) (Tabela 4).
Dyskusja
W tej randomizowanej, kontrolowanej próbie porównującej metotreksat z leflunomidem u pacjentów z młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów częstość odpowiedzi po 16 tygodniach była wyższa niż oczekiwano w obu grupach. Więcej pacjentów w grupie otrzymującej metotreksat niż w grupie leflunomidu miało odpowiedź ACR Pedi 30 (89 procent w porównaniu z 68 procentami, P = 0,02). Wskaźniki odpowiedzi w obu grupach są porównywalne z poprzednio opublikowanymi wskaźnikami odpowiedzi ACR Pedi 30 w 48 procentach z metotreksatem, 6 44 procent z sulfasalazyną, 5 i 74 procent po trzech miesiącach etanerceptu otwartej etykiety. Osiemdziesiąt procent pacjentów w otwartym badaniu etanercept utrzymywało swoją odpowiedź po siedmiu miesiącach w kontrolowanej placebo fazie wycofania.
Nie zaobserwowaliśmy znaczącej różnicy między grupami metotreksatu i leflunomidu w drugiej pierwotnej zmiennej wynikowej, Procentowym Wskaźniku Zmian, ciągłej zmiennej złożonej z tego samego zestawu rdzeniowego sześciu miar, jak w odpowiedzi ACR Pedi. Nie było znaczących różnic między grupami w średnich zmianach składowych ACR Pedi 30, ACR Pedi 50 lub ACR Pedi 70 odpowiedzi. Te dwie terapie spowodowały podobną i istotną klinicznie poprawę funkcji fizycznej, ponieważ średnie zmiany w stosunku do wartości wyjściowej dla obu terapii znacznie przekroczyły minimalną istotną klinicznie poprawę, co odzwierciedlają wyniki dla wskaźnika niepełnosprawności kwestionariusza oceny stanu dziecięcego.17 Dane z badania rozszerzenia wykazali, że odpowiedzi były trwałe i że po 48 tygodniach leczenia nie było znaczących różnic w odpowiedziach klinicznych między grupami leczonymi w odniesieniu do pierwotnych lub wtórnych miar wyniku lub średnich zmian od linii podstawowej w głównym zestawie miar aktywności choroby.
Wyższe niż oczekiwano wskaźniki odpowiedzi w obu grupach terapeutycznych można częściowo przypisać wczesnemu stadium choroby (mediana czasu trwania czterech miesięcy) w tej populacji, prawdopodobnie dlatego, że pacjenci nie mogli wcześniej otrzymywać metotreksatu lub leflunomidu. W szczególności wybrano agresywny reżim dawkowania dla metotreksatu (0,5 mg na kilogram na tydzień, podobny do tego stosowanego przez Woo i wsp. 6), ponieważ 16-tygodniowy punkt końcowy został uznany za niewystarczający do dostosowania miareczkowania dawki.
Chociaż dawka metotreksatu na kilogram była taka sama dla wszystkich pacjentów, dawka leflunomidu była oparta na trzech kategoriach wagowych
[podobne: medline odzież medyczna, hi kwas, papka barytowa ]
[podobne: wyrostek haczykowaty, urotrim, martwica balsera ]