Martwicze zapalenie powięzi wywołane przez bakterie oporne na metycylinę Staphylococcus aureus w Los Angeles czesc 4

Obserwacje śródoperacyjne jednoznacznie opisywały nekrotyczne zapalenie powięzi u wszystkich poza jednym pacjentem (Pacjent 7), u którego stwierdzono martwicze zapalenie mięśni szyi z prawdopodobnym towarzyszącym martwiczym zapaleniem powięzi. Zużyte próbki pobrano śródoperacyjnie od wszystkich pacjentów i przesłano do barwienia i hodowli Grama. Barwienie Grama nie wykazało białych komórek u trzech pacjentów, rzadkich białych komórek w jednym, sporadycznych białych komórek w sześciu, 1+ w dwóch, a 2+ w dwóch. Reprezentatywną patologiczną próbkę od Pacjenta 4 pokazano na rycinie 1. Większość pacjentów miała udokumentowane współwystępujące stany lub czynniki ryzyka, najczęściej obecne lub przeszłe zażywanie narkotyków (sześciu pacjentów [43 procent]), zaburzenie drgawkowe (trzy [21 procent]), cukrzyca (trzy [21 procent]) i przewlekłe WZW typu C (trzy [21%]) (Tabela 1). Czterech pacjentów (29%) nie miało poważnych współistniejących chorób ani czynników ryzyka. Czterech pacjentów (29 procent) było bezdomnych; sześciu pacjentów (43 procent) było hospitalizowanych w ciągu roku przed obecnym przyjęciem. Rozpoznaniem przedoperacyjnym był ropień u ośmiu pacjentów (57 procent), martwicze zapalenie powięzi u pięciu pacjentów (36 procent) i zapalenie śródpiersia u jednego pacjenta (7 procent). Trzech pacjentów (pacjenci 1, 5 i 13) miało w przeszłości zakażenie MRSA, które nie było związane z martwiczym zapaleniem powięzi. Dwóch pacjentów miało znane ekspozycje na antybiotyki .-laktamowe w ciągu sześciu miesięcy przed hospitalizacją; jeden otrzymał cefaleksyn tuż przed przyjęciem. Mediana odstępu między wystąpieniem objawów a hospitalizacją wynosiła 5 dni (średnia, 6,2).
Hodowane rany były monomikrobiologiczne dla MRSA u 12 pacjentów (86 procent). Kultura zmiany jednej szyi wzrosła MRSA i Klebsiella pneumoniae, a hodowla jednej tylnej zmiany wzrosła Pseudomonas aeruginosa oprócz MRSA. Czterech pacjentów (29 procent), którzy mieli monomikrobową MRSA, miało także ujemne beztlenowe hodowle ran; hodowle beztlenowe rany nie były wykonywane dla pozostałej części pacjentów. Barwienie próbek przez Grama w przypadkach monomikrobiologicznych wykazało obecność gram-dodatnich ziarniaków u dziewięciu pacjentów i było ujemne u pozostałych trzech pacjentów. Wszystkie izolaty S. aureus były wrażliwe na klindamycynę, trimetoprim-sulfametoksazol, wankomycynę, gentamycynę i ryfampinę. Dziesięć szczepów (71 procent) było wrażliwych na tetracyklinę, pięć (36 procent) na lewofloksacynę i dwa (14 procent) na erytromycynę. Ze względu na niską częstość występowania (nie więcej niż 15 procent) genu erm wśród szczepów typu USA300 o typie pulsacyjnym i izolowanych przez społeczność izolatów MRSA w Kalifornii, 10,39 nasze laboratorium kliniczne nie rutynowo testuje pod kątem obecności indukowalnej oporności na klindamycynę. 40 dziesięciu pacjentów (71 procent) otrzymało terapię empiryczną, która była aktywna przeciwko ich szczepowi infekcyjnemu w momencie przyjęcia do szpitala (tj. Klindamycyna [7 z 10], wankomycyna [7 z 10] lub obie).
Rycina 2. Rycina 2. Elektroforeza w żelu poliuretanowym DNA strawionego SmaI z MRSA. Izolaty uzyskane z nekrotycznych zmian fasciitis Pacjentów 1, 4, 5, 8 i 14 zidentyfikowano jako ST8, typ pulsacyjny USA300. Ścieżka 6 przedstawia szczep kontrolny ST8, typu pulsacyjnego USA300, a ścieżka 7 przedstawia szczep kontrolny ST59 typu pulsacyjnego USA1000.
Dla szczegółowych analiz genotypów dostępne były szczepy od pięciu pacjentów
[patrz też: diastaza, medline odzież medyczna, pochp zaostrzenie ]
[podobne: osteoprotegeryna, martwicze zapalenie powięzi, martwica trzustki ]