Odpowiedzi hematologiczne pacjentów z chorobą sierpowatą do leczenia hydroksymocznikiem ad 5

Była to dawka, w której wzrastały poziomy retikulocytów F i hemoglobiny płodowej, przy braku toksyczności hematologicznej (patrz Metody). Pacjenci A i H otrzymali 20 mg na kilogram, pacjent G otrzymał 25 mg na kilogram, a pacjent C 30 mg na kilogram każdego dnia przez cztery kolejne dni w tygodniu. Pacjenci ci byli hospitalizowani w trakcie drugiego trzymiesięcznego cyklu leczenia po średnio 100 dniach bez leczenia (zakres od 32 do 125 dni). Jak pokazuje wykres 2, średni poziom hemoglobiny płodowej przed drugim cyklem terapii hydroksymocznikiem był nieco wyższy niż odpowiadająca wartość przed pierwszym cyklem hydroksymocznika. Po przywróceniu leczenia hydroksymocznikiem nastąpiło opóźnienie odpowiedzi dwóch z tych pacjentów (pacjent A, 20 dni, pacjent C, 18 dni), z niewielkim lub żadnym wzrostem stężenia hemoglobiny płodowej i retikulocytów F. Pacjent G, który wrócił do drugiego cyklu leczenia po zaledwie 32 dniach – najkrótsza przerwa pomiędzy wycofanymi pacjentami – nadal miał wzrost poziomu hemoglobiny płodowej w czasie, gdy nie podawano hydroksymocznika i miał początkową hemoglobinę płodową wartość 6,2 procent, która była wyższa niż jego wartość rozładowania, na początku drugiego kursu. Ponieważ do tego czasu jego poziom F-retikulocytów (podobnie jak innych pacjentów) powrócił do poziomu podstawowego, ten wyższy poziom hemoglobiny płodowej odzwierciedlał preferencyjne przeżycie wywołanych hydroksymoczem komórek F w niedokrwistości sierpowatej.14, U czterech ponownie leczonych pacjentów końcowy poziom hemoglobiny płodowej i retikulocytów F wynosił średnio odpowiednio 9,4 . 2,9% i 20,8 . 6,9% po powtórnym leczeniu. Supresja szpiku
Podczas pierwszego przebiegu, gdy dawki były zwiększone, obserwowano jedynie niewielki toksyczny wpływ na szpik (10 do 15 procent zmniejszenia w jednym lub więcej zliczeniach) u pacjentów, którzy nie reagowali na hydroksymocznik (Grupa 2). Z drugiej strony u pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź (grupa 1), wystąpił statystycznie istotny spadek liczby retikulocytów u czterech z siedmiu pacjentów (tabela 1), w liczbie białych krwinek u pięciu z siedmiu pacjentów oraz u liczba płytek krwi u dwóch z siedmiu pacjentów. Jednak absolutny nadir tych zliczeń we wszystkich przypadkach pozostawał w zakresie prawidłowym dla tych wartości hematologicznych i dlatego nie wymagał korekty dawkowania. Pomimo zmniejszenia liczby retikulocytów, u większości pacjentów wystąpił pewien wzrost całkowitej hemoglobiny (Tabela 1), prawdopodobnie z powodu preferencyjnego przeżycia komórek F i ze względu na zmniejszoną hemolizę.
Chociaż czterech pacjentów poddanych ponownemu leczeniu hydroksymocznikiem otrzymało obliczoną optymalną dawkę, każdy z nich wykazywał objawy supresji hematopoetycznej. Średnia obserwowana depresja szpiku kostnego wynosiła 28,3% dla białych krwinek (P <0,04) i 18,6% dla płytek krwi (P <0,02). Chociaż średni spadek liczby retykulocytów wynosił 49 procent, ze względu na duże różnice w wartościach u czterech pacjentów, spadek ten nie był statystycznie istotny, a zmniejszenie dawki nie było konieczne. Można zatem wywnioskować, że dawki hydroksymocznika, które uzyskują odpowiedź hemoglobiny płodowej, są na progu supresji szpiku lub w jej pobliżu.
U większości pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź podczas pierwszego cyklu leczenia oraz u czterech powtórnie leczonych, stężenie hemoglobiny płodowej wciąż wzrastało pod koniec trzymiesięcznego okresu.
[hasła pokrewne: spiaczka cukrzycowa, alteplaza, diastaza we krwi ]