Odpowiedzi hematologiczne pacjentów z chorobą sierpowatą do leczenia hydroksymocznikiem ad 7

Poprzednie próby hydroksymocznika w niedokrwistości sierpowatej stosowały początkową dawkę 50 mg na kilogram, 7 8 9 dawkę, która prowadzi do równomiernego znacznego tłumienia hematopoetycznego 9, 10. W związku z tym w tym badaniu stosowaliśmy niższe dawki początkowe hydroksymocznika (zazwyczaj 10 do 15 mg na kilogram), a następnie stopniowo zwiększać je o 5 mg na kilogram na miesiąc, aby oszacować dawkę powtórzeń dla maksymalnego zwiększenia hemoglobiny płodowej przy minimalnej toksyczności. Trzech pacjentów, u których nie wystąpiła odpowiedź na hydroksymocznik, miało jedynie niewielkie objawy toksyczności hematopoetycznej, zarówno po początkowej dawce, jak i po dwóch zwiększeniach dawki. W przeciwieństwie do siedmiu pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź, u dwóch wystąpił statystycznie istotny spadek liczby białych krwinek podczas pierwszego miesiąca leczenia. Co więcej, po zwiększeniu dawki wszyscy respondenci wykazywali w pewnym stopniu obwodową mielosupresję. Tak więc u naszych pacjentów zaobserwowano korzyść terapeutyczną u większości pacjentów w dawce hydroksymocznika, który był mielosupresyjny. Obserwacja ta jest zgodna z hipotezą, że hydroksymocznik może stymulować wytwarzanie hemoglobiny płodowej przez wtórne wywoływanie regeneracji erytrocytów.8 Z drugiej strony, ostatnie badania in vitro erytroidalnych komórek progenitorowych od pacjentów z sierpowatą chorobą, którzy byli leczeni hydroksymocznikiem sugerują, że inne Mechanizmy mogą również działać.26 W naszym badaniu żaden pacjent nie wymagał korekty dawki ani przerwania leczenia z powodu powikłań klinicznych. Sugeruje to, że pacjenci, którzy nie zareagowali, mogli tolerować wyższe dawki hydroksymocznika niż w 90-dniowym okresie próbnym; jeśli dawki zostały zwiększone do poziomów równych lub zbliżonych do tych, które powodują supresję szpiku, produkcja hemoglobiny płodowej może wzrosnąć u tych pacjentów, jak zaobserwowano u siedmiu pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie.
Nie stwierdzono korelacji pomiędzy początkowym poziomem hemoglobiny, liczbą retikulocytów, poziomem hemoglobiny płodowej, poziomem F-retikulocytów, ilością hemoglobiny płodowej na komórkę F, poziomem erytropoetyny w surowicy i poziomem hydroksymocznika w surowicy lub wynikami badań krwi na czynność nerek lub wątroby oraz późniejszą odpowiedź pacjenta na hydroksymocznik. Ponadto, nie byliśmy w stanie wykryć zależności między genotypem alfa-globiny16 a polimorfizmem DNA, takim jak miejsce restrykcyjne XmnI w obrębie genu genu beta-globiny, 17, 21, 22 i odpowiedź komórek F.
Trzech z respondentów i jeden z niereagujących wcześniej leczono 5-azacytydyną i mieli podobne odpowiedzi27; fakt ten rodzi możliwość, że istnieje jeszcze nierozpoznana determinacja genetyczna u pacjentów reagujących na F-komórkę, która jest aktywowana przez oba leki. Stała obecność makrocytozy u naszych pacjentów (Tabela 3) oraz w innych badaniach10, 28, 29, którzy zareagowali na hydroksymocznik przez zwiększenie syntezy hemoglobiny płodowej może wskazywać, że czynniki kontrolujące produkcję komórek F mogą oddziaływać bezpośrednio lub pośrednio z czynnikami determinującymi regulacja objętościowa.
Pacjenci reagujący na hydroksymocznik byli szczególnie heterogeniczni pod względem wzoru i szybkości odpowiedzi
[patrz też: spiaczka cukrzycowa objawy, zaburzenie schizoafektywne, tamponada nosa ]