Odpowiedzi hematologiczne pacjentów z chorobą sierpowatą do leczenia hydroksymocznikiem ad

Stężenie erytropoetyny w surowicy krwi oznaczano metodą radioimmunologiczną (Smith-Kline BioScience Laboratories, Filadelfia). Przeprowadzono analizę endonukleazy genomowego DNA leukocytów w celu oceny genotypu alfa-globiny16 i haplotypu genu genu beta-globiny.17 Ponieważ wcześniejsze badania wykazały, że zmniejszona eliminacja hydroksymocznika przez nerki może powodować toksyczność krwiotwórczą, początkowa dawka hydroksymocznika była oparta na podwójnych oznaczeniach klirensu hydroksymocznika9. Dawka początkowa wahała się od 10 do 20 mg na kilogram masy ciała, przyjmowana doustnie w pojedyncza dawka (Hydrea, Squibb, Princeton, NJ) przez cztery kolejne dni w tygodniu. Dawkę dostosowano do wzrostu o 5 mg na kilogram w czterotygodniowych odstępach czasu, aż pacjent osiągnął optymalną dawkę lub miał dwie modyfikacje dawki. Dawkę skorygowano w dół lub utrzymywano na stałym poziomie, jeśli supresja szpiku kostnego (zdefiniowana jako bezwzględna liczba retikulocytów <40 000 na milimetr sześcienny, liczba białych komórek <5000 na milimetr sześcienny lub liczba płytek> 150 000 na milimetr sześcienny) została zmniejszona. zauważony. Uważano, że pacjenci reagowali na leczenie, jeśli mieli więcej niż dwukrotny wzrost odsetka reticulocytów F w całkowitych retikulocytach i procent hemoglobiny płodowej w całkowitej hemoglobinie. Czterech pacjentów zostało ponownie leczonych, co okazało się optymalną dawką hydroksymocznika po okresie od jednego do czterech miesięcy bez leczenia. Dawka ponownego leczenia była taka, w której nastąpił wzrost poziomu hemoglobiny płodowej i procent retikulocytów F w przypadku braku spadku o więcej niż 20 procent ze średniej trzech wartości linii podstawowej w jednej lub większej liczbie obwodowych krwinek.
Metody statystyczne stosowane do określenia istotności różnic w sparowanych zestawach danych obejmowały sparowany test t-Studenta dla danych z rozkładem gaussowskim i test U Manna-Whitneya dla danych z rozkładem nongaussian.18 Zastosowano analizy jednoczynnikowe i wielowymiarowe w celu określenia siły powiązań między zmiennymi.18 Okres przed znacznym wzrostem poziomu hemoglobiny płodowej i poziomu F-retikulocytów określano jako okres opóźnienia. Okresy lęku obliczano na podstawie przecięcia wygenerowanego przez dopasowanie początkowych i końcowych danych do dwóch liniowych linii regresji najlepszego dopasowania . Metoda liniowych najmniejszych kwadratów 19 została wykorzystana do określenia liniowych regresji liniowych najlepszego dopasowania , a ostatnie dwie linie zostały zoptymalizowane pod kątem ich odpowiednich współczynników korelacji i błędów resztowych.
Liczbę gęstych komórek określono jako procent komórek o wewnątrzkomórkowym stężeniu hemoglobiny powyżej 23,0 mmol na litr (37 g na decylitr), mierzonym przez wirowanie w gradiencie ftalanowym 13. Średnie stężenie hemoglobiny w krwinkach (MCHC; średnie stężenie hemoglobiny w erytrocytach) 10, które u normalnych osób jest porównywalne ze średnim stężeniem hemoglobiny komórkowej, zostało określone na podstawie tych gradientów i wykorzystane do obliczenia tendencji do wewnątrzkomórkowej polimeryzacji hemoglobiny S dla większości komórek (tj. -dense komórki)
[przypisy: diastaza we krwi, wyrostek haczykowaty, kwas paraaminobenzoesowy ]