Topoizomeraza DNA II w ostrej białaczce promielocytowej związanej z leczeniem ad

Przeszkadzają one równowagę rozszczepienia i religii, a tym samym zwiększają stężenie kompleksów cięcia za pośrednictwem topoizomerazy II.8 Chociaż enzym nie ma znanej sekwencji rozpoznawania DNA, którą jest najbardziej prawdopodobny, badania sekwencjonowania genomowego zasugerowały możliwe miejsca wiązania dla enzym w punktach przerwania translokacji w pierwotnych i związanych z leczeniem białaczkach z mutacjami MLL, AML1-ETO, PML-RARA i NUP98.9-15 We wczesnych badaniach, mniej niż 5 procent przypadków APL było skutkiem chemioterapii, 16,17, ale ostatnio europejska grupa APL donosi, że APL związane z terapią stanowiło 22 procent wszystkich przypadków. 17 Rosnąca częstość występowania związanych z terapią APL odpowiada zwiększonemu stosowaniu trucizn topoizomerazy II, szczególnie w leczeniu raka piersi. APL z t (15; 17) jest jednym z najczęstszych wtórnych nowotworów, które pojawiają się po leczeniu raka piersi17-20; mitoksantron wikłany jest w prawie połowę tych przypadków.17,19,20 W niniejszym badaniu zbadaliśmy genomowe regiony przerwania u pacjentów z APL po ekspozycji na trucizny topoizomerazy II, szczególnie mitoksantron, i wykorzystaliśmy testy funkcjonalne, aby uzyskać głębszy wgląd w mechanizmy leżące u podstaw powstawanie translokacji chromosomów t (15; 17).
Metody
Pacjenci i próbki
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pięciu pacjentów cierpiących na APL po ekspozycji na truciznę topoizomerazową II. Lokalizacje genomowych punktów granicznych w genach PML i RARA badano u sześciu pacjentów z APL związanym z terapią, które powstały po leczeniu mitoksantronem w przypadku raka sutka (w pięciu) lub stwardnienia rozsianego (w jednym). Aby ustalić, czy skupienie punktu przerwania w intronie 6 PML wykryte w APL związanym z mitoksantronem jest statystycznie istotne, dokonano porównania z punktami przerwania u 7 pacjentów z drugorzędowym APL powstałym po innych typach ekspozycji, w większości radioterapii, oraz u 35 pacjentów z pierwotnym APL. Mechanizmy chromosomalnego punktu przerwania badano następnie za pomocą testów funkcjonalnej topoizomerazy II u czterech pacjentów z przypadkami związanymi z mitoksantronem (pacjenci od do 4) i dodatkowym pacjentem (pacjent 5) z drugorzędowym APL, który rozwinął się po ekspozycji na doksorubicynę i etopozyd. (Tabela 1). Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną zgodę, zgodnie z Deklaracją Helsińską.
Charakterystyka genomowych punktów przerwania
W locus PML w APL zidentyfikowano trzy regiony punktu przerwania: intron 3 (bcr3), ekson 6 (bcr2) i intron 6 (bcr1); praktycznie wszystkie punkty przerwania w RARA występują w intronie 2.21. Wzorzec punktu przerwania w PML określono przez zagnieżdżoną reakcję łańcuchową polimerazy z odwrotną transkryptazą (RT-PCR) 22; odpowiednie primery użyto do amplifikacji sekwencji genomowych punktów przerwania za pomocą PCR o dalekim zasięgu lub bańki , a produkty PCR zostały zsekwencjonowane.21 Uzyskane w ten sposób sekwencje połączeń przerwania zostały potwierdzone przez specyficzny dla pacjenta punkt przerwania PCR z użyciem świeżą porcję genomowego DNA jako matrycy.
Test rozkładu topoizomerazy II in vitro
Przebadaliśmy fragmenty DNA normalnych homologów PML (numery dostępu GenBank S51489 i S57791) i RARA (numery dostępu GenBank AF088889 i AJ297538), które obejmowały odpowiednie punkty przerwania translokacji przy użyciu testu rozszczepienia topoizomerazy in vitro.23 Substrat DNA inkubowano z ludzkim topoizomeraza II. w obecności ATP i eksponowana na leki skierowane na topoizomerazę II
[podobne: hi kwas, diastaza we krwi, skład soku trzustkowego ]
[przypisy: nos grecki, wałeczki ziarniste w moczu, tamponada nosa ]