Topoizomeraza DNA II w ostrej białaczce promielocytowej związanej z leczeniem cd

Końcowe stężenia etopozydu, etopozydu katechiny, chinonu etopozydu i mitoksantronu wynosiły 20 uM24; wybraliśmy końcowe stężenie doksorubicyny 25 nM na podstawie miareczkowania, stosując stężenia od nM do 200 nM (dane nie przedstawione). Kompleksy cięcia zostały nieodwracalnie uwięzione po dodaniu siarczanu dodecylu sodu, a produkty cięcia rozszczepiono w żelu zawierającym 8 procent poliakryloamidu i 7,0 M mocznika obok drabinki do sekwencjonowania DNA. Ta procedura pozwoliła nam na mapowanie miejsc cięcia dokładnie na poziomie sekwencji i analizę pozycji miejsc cięcia w odniesieniu do miejsc przerwania translokacji. Produkty cięcia były wizualizowane za pomocą autoradiografii i określane ilościowo za pomocą oprogramowania Phosphorimager i IMAGEQUANT (Molecular Dynamics). Analiza statystyczna
Znaczenie przypuszczalnego skupienia mitoksantronu w przypadkach APL związanych z terapią lub APL pierwotnych i związanych z terapią oceniano za pomocą statystyk skanowania 25, które były szeroko stosowane do oceny przestrzennego i czasowego grupowania zdarzeń.26 Ogólnie, opierają się na maksymalnej liczbie zdarzeń występujących w wyznaczonym regionie lub interwale. Ta statystyka jest następnie porównywana z jednolitym (zerowym) rozkładem (w całym regionie lub okresie) odzwierciedlającym brak klastrowania. W przypadku klastra z punktami przerwania translokacji zdarzenie jest wystąpieniem punktu przerwania, przedział to liczba par zasad obejmujących domniemane skupienie, a przedziałem odniesienia jest odpowiednia długość intronu.25 Ponieważ rozkład statystyk skanowania jest niezmiernie złożony, opracowano szereg przybliżeń. Tutaj użyliśmy dokładnego, skorygowanego o punkt końcowy, przybliżenia dużego odchylenia do statystyk skanowania jednowymiarowego.
Wyniki
Identyfikacja punktu przerwania translokacji punktu przerwania w apl Mitoksantrone-related
Rysunek 1. Rysunek 1. Identyfikacja punktu krytycznego punktu przerwania w Intronie PML 6 w APL związanym z Mitoksantronem. Panel A pokazuje sekwencję intronu PML 6 obejmującą punkty przerwania translokacji mitoksantronowej, które grupują się w pozycjach 1482 do 1489 (pokazane na czarno). Panel B pokazuje rozkład punktów granicznych translokacji translokacji intronu Pron 6 intronu 6 wśród pacjentów z pierwotnym i wtórnym APL, w tym punkt przerwania translokacji punktowej w punktach z APL związanym z mitoksantronem.
Rysunek 2. Rysunek 2. Genomowe sekwencje połączeń przerwania w APL powstające po ekspozycji na mitoksantron. Węzły genomowego punktu przerwania der (15) i der (17) są pokazane dla czterech pacjentów z APL związanym z mitoksantronem (panele A, B, C i D). Sekwencje PML i RARA są odpowiednio czerwone i niebieskie. Pionowe linie wskazują sekwencje w chromosomach pochodnych pochodzących z PML lub RARA. Podkreślenia oznaczają homo- logie zgodne z występowaniem niehomologicznego łączenia końcowego. Homologie na zielono zapobiegły precyzyjnej lokalizacji punktów przerwania.
Genomowe sekwencje połączeń przerwania na chromosomach pochodnych (der) 15 i 17 scharakteryzowano w APL, które powstały po leczeniu mitoksantronem raka sutka u pięciu pacjentów i leczenia mitoksantronem w stwardnieniu rozsianym u jednego pacjenta
[podobne: torbiel śródpiersia, papka barytowa, złamanie nosa objawy ]
[przypisy: osteoprotegeryna, martwicze zapalenie powięzi, martwica trzustki ]