Topoizomeraza DNA II w ostrej białaczce promielocytowej związanej z leczeniem czesc 4

Co godne uwagi, punkty przerwania der (15) i der (17) PML u czterech z tych pacjentów (pacjentów 1, 2, 3 i 4) (tabela 1) były ciasno skupione w regionie o 8 parach zasad (pozycje 1482 do 1489; numer dostępu S57791) w intronie PML 6 (Figura i Figura 2), wynik zgodny z obecnością gorącej plamki uszkodzenia DNA. Statystyki skanowania wskazywały, że klastrowe punkty przerwania w intronie dłuższym niż kb były mało prawdopodobne, aby pojawiły się przypadkowo (P <0,001 dla porównania z 7 przypadkami APL w odniesieniu do innej terapii, P <0,05 dla porównania z 7 innymi terapiami- powiązane przypadki plus 35 przypadków pierwotnego APL i P <0,05 dla porównania z 35 przypadkami samego pierwotnego APL). W przeciwieństwie do grupowania punktów przerwania PML w przypadkach APL związanych z mitoksantronem, punkty przerwania RARA zostały zdyspergowane (Tabela i Figura 2). Badanie sekwencji der (15) i der (17) u czterech pacjentów z przypadkami związanymi z mitoksantronem związanymi z gorącym plamką wskazało, że połączenia punktów przerwania zostały utworzone bez przyrostu lub utraty jakichkolwiek zasad w stosunku do natywnych sekwencji PML i RARA. (Rysunek 2). Homologie o krótkich sekwencjach pomiędzy PML i RARA (podkreślone na Fig. 2) są charakterystyczne dla naprawy DNA za pomocą niehomologicznej ścieżki łączenia końcowego (NHEJ) 28, co wymaga minimalnych zachodzących na siebie sekwencji między niehomologicznymi chromosomami w celu naprawy pęknięć w dwuniciowym DNA.
Miejsce funkcjonalnej topoizomerazy II-Pośrednia dekompresja w intronie PML 6 Translokacja Punkt przerwania Hot Spot
Figura 3. Figura 3. Funkcjonalne miejsca cięcia topoizomerazy II w translokacji związanej z mitoksantronem Punkty przerwania. Chromosomalne regiony punktu przerwania badano za pomocą funkcjonalnego testu in vitro, który identyfikuje zależne od topoizomerazą II cięcie DNA indukowane przez różne środki chemioterapeutyczne i ich metabolity. Produkty rozszczepiania były frakcjonowane według wielkości i porównywane z drabinką do sekwencjonowania DNA, aby umożliwić precyzyjne mapowanie miejsc cięcia DNA. Panel A pokazuje topoizomerazę II mediowaną cięciem substratu DNA obejmujące pozycje od 1284 do 1551 intronu PML 6 (numer dostępu w GenBank S57791) obejmującego punkt przerwania translokacji 8 pz (punkty 1482 do 1489). Produkty rozszczepienia w 25 ng (30 000 cpm) DNA znakowanego tylko na końcu 5 badano po 10 minutach inkubacji w 37 ° C ze 147 nM ludzką topoizomerazą II., mM ATP i następującymi lekami w końcowych stężeniach 20%. .M: etopozyd (VP16), katechol etylopozydu (VP16-OH), chinon etopozydu (VP16-Q) i mitoksantron (Mit). Kompleksy cięcia zostały nieodwracalnie uwięzione po dodaniu dodecylosiarczanu sodu (SDS), a oczyszczone produkty rozszczepienia rozdzielono w żelu zawierającym 8% poliakryloamidu i 7,0 M mocznika, obok reakcji sekwencjonowania DNA zagruntowanych na tym samym końcu 5 . Chociaż bardzo mało miejsc cięcia było widocznych w nieobecności leku (wskazane przez znaki minusowe), miejsca cięcia były zwiększone przez ekspozycję na różne środki celowane w topoizomerazy II (oznaczone znakami plus). Określone reakcje inkubowano przez dodatkowe 10 minut w 75 ° C przed dodaniem SDS w celu zbadania stabilności utworzonych kompleksów rozszczepienia
[przypisy: torbiel śródpiersia, martwica balsera, wyrostek haczykowaty ]
[przypisy: spiaczka cukrzycowa, novocardia, spiaczka cukrzycowa objawy ]