Wpływ resynchronizacji serca na zachorowalność i śmiertelność w niewydolności serca ad 5

Charakterystyka wyjściowa była podobna w obu grupach (tabela 1). Pacjenci mieli dobrze leczoną umiarkowaną lub ciężką niewydolność serca i poważną dysfunkcję skurczową lewej komory. Tylko 43 procent przyjmowało duże dawki diuretyków (co najmniej 80 mg furosemidu, co najmniej 2 mg bumetanidu lub co najmniej 20 mg torsemidu). Beta-blokery zostały podjęte w pewnym momencie w trakcie badania przez 85 procent pacjentów w grupie leczenia medycznego i 84 procent osób z grupy resynchronizacji serca. Podjęto próbę wszczepienia urządzenia u 404 spośród 409 pacjentów poddanych resynchronizacji serca. Jeden pacjent zmarł przed poddaniem się zabiegowi, aw czterech przypadkach pacjent lub badacz zdecydował się nie kontynuować. Urządzenie do resynchronizacji serca zostało wszczepione i aktywowane u 390 pacjentów (95 procent), w 349 za pierwszym razem; urządzenie zostało wszczepione medianę cztery dni (rozstęp międzykwartylny, dwa do siedmiu) po randomizacji. Średni czas hospitalizacji z powodu implantacji wynosił pięć dni (zakres międzykwartylowy, od dwóch do ośmiu). Zanim urządzenie mogło zostać aktywowane, sześciu pacjentów miało nieplanowaną hospitalizację z powodów sercowo-naczyniowych, które kwalifikowały się jako główny punkt końcowy. Ośmiu pacjentów poddanych resynchronizacji miało urządzenie z dodatkową funkcją defibrylatora wszczepioną podczas badania.
W grupie medyczno-terapeutycznej podjęto próbę wszczepienia samego urządzenia do resynchronizacji serca u 43 pacjentów i podjęto próbę wszczepienia urządzenia do resynchronizacji z defibrylatorem u 23 pacjentów (obydwa podejścia zostały wykonane u pacjenta). Urządzenie aktywowano u 50 pacjentów. W 10 przypadkach z powodzeniem wszczepiono urządzenie, ale zaprogramowano je tak, aby zapewniały tylko standardowe funkcje stymulatora lub defibrylatora, aby uniknąć przenikania. U pięciu pacjentów próba implantacji zakończyła się niepowodzeniem. Urządzenie zostało aktywowane u 19 pacjentów (5 procent), zanim osiągnęli pierwotny punkt końcowy. Osiem z tych pacjentów osiągnęło następnie pierwotny punkt końcowy, z którego sześciu zmarło. Z 31 pacjentów, u których urządzenie zostało aktywowane po osiągnięciu pierwotnego punktu końcowego, 7 zmarło.
Pierwotny punkt końcowy
Rysunek 1. Rysunek 1. Prognozy Kaplan-Meier w czasie do pierwotnego punktu końcowego (panel A) i główne wyniki wtórne (panel B). Pierwszorzędowym rezultatem była zgon z jakiejkolwiek przyczyny lub nieplanowana hospitalizacja z powodu poważnego zdarzenia sercowo-naczyniowego. Głównym drugorzędnym wynikiem była śmierć z jakiejkolwiek przyczyny.
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki badań w analizach warstwowanych zgodnie z klasą NYHA. Rycina 2. Ryc. 2. Wpływ resynchronizacji pracy serca na główny punkt końcowy w predefiniowanych podgrupach. Wskazano wskaźniki zagrożenia i przedziały ufności 95% (CI). Podgrupy wieku, skurczowe ciśnienie krwi, obszar niedomykalności mitralnej (zdefiniowany w tabeli 1), mechaniczne opóźnienie międzykomorowe, frakcja wyrzutowa, wskaźnik końcowej objętości skurczowej i szybkość filtracji kłębuszkowej dzieli się zgodnie z wartością mediany w badanej populacji. Wszystkie analizy były stratyfikowane zgodnie z klasą NYHA, z wyjątkiem analizy podgrupy klasy NYHA. Aby przeliczyć wartości dla N-końcowego probia-nicznego peptydu natriuretycznego (NT-BNP) na pikomole na litr, podziel przez 8.457
[patrz też: diastaza, złamanie nosa objawy, papka barytowa ]
[przypisy: profilaktyka poekspozycyjna, diastaza we krwi, pochp zaostrzenie ]